Από τις “γκρίζες ζώνες”στο “τουρκικό” Αγαθονήσι! – Γιατί η παρενόχληση ήταν αναμενόμενη

Σταύρος Λυγερός

«Σε τουρκικό έδαφος ο Έλληνας πρωθυπουργός» έγραψαν τουρκικά ΜΜΕ και βεβαίως δεν αναφέρονταν στην προ καιρού επίσκεψή του στη γειτονική χώρα. Αναφέρονταν στην επίσκεψή του στο Αγαθονήσι στις 25 Μαρτίου για την εθνική επέτειο. Και μπορεί το τουρκικό υπουργείο Άμυνας να διέψευσε ότι το ελικόπτερο που μετέφερε τον Τσίπρα παρενοχλήθηκε από τουρκικά μαχητικά, αλλά είναι σκαστή παρενόχληση όταν ένα μαχητικό πετάει με ταχύτητα σε μικρή απόσταση από ελικόπτερο. Εάν, μάλιστα, η απόσταση είναι πολύ μικρή μπορεί και να προκαλέσει πτώση του ελικοπτέρου.

Στην πραγματικότητα, η συμπεριφορά της τουρκικής αεροπορίας δεν είναι αυθαίρετη. Υπηρετεί την εθνική πολιτική της Άγκυρας, η οποία θεωρεί το Αγαθονήσι, όπως και άλλα ελληνικά νησιά, τουρκικό. Κι αυτό δεν είναι μόνο πολιτική Ερντογάν. Τον Οκτώβριο του 2017, ο αρχηγός της κεμαλικής αξιωματικής αντιπολίτευσης Κιλιντσάρογλου είχε κατηγορήσει τον Ερντογάν ότι έχει αφήσει τουρκικά νησιά στο Αιγαίο να είναι υπό ελληνική κατοχή και τον είχε καλέσει ουσιαστικά να επέμβει για να κατεβάσει την ελληνική σημαία! Με άλλα λόγια, είχε επιχειρήσει να διεμβολίσει την πολιτική ηγεμονία του Τούρκου προέδρου, υπερακοντίζοντας σε εθνικισμό-επεκτατισμό. Continue reading →

Παίζονται πολλά και ο Ερντογάν χάνει την ψυχραιμία του

Σχετική εικόνα

Ο κίνδυνος να χάσει τον δήμο της Αγκυρας, η οικονομική κρίση και τα σχέδια για νέο κόμμα κάνουν τον Ερντογάν να χάνει την ψυχραιμία του!

Από τον Σάββα Καλεντερίδη*

Το τελευταίο διάστημα, ενώ έχουν προηγηθεί η επίσκεψη του Ελληνα πρωθυπουργού στην Τουρκία και η συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο και έγιναν προσπάθειες, τουλάχιστον από ελληνικής πλευράς, για

δημιουργία θετικού κλίματος στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, ο Ταγίπ Ερντογάν προβαίνει σε εξαιρετικά προσβλητικές δηλώσεις εναντίον της Ελλάδας.

Τη μια από τη Σμύρνη εμάς τους Ελληνες «μας ρίχνει στη θάλασσα», την άλλη από τα Δαρδανέλια μάς βάζει σε «φέρετρα», μας λέει ότι ποτέ η Αγία Σοφία δεν πρόκειται να γίνει ξανά εκκλησία και η Ιστανμπούλ* ποτέ δεν θα ξαναγίνει Κωνσταντινούπολη. Continue reading →

Ο άτυπος κοινωνικός πόλεμος – Χουλιγκανισμός και εγκληματικότητα

Σταύρος Λυγερός

Ένα χρόνο πριν από την εκδήλωση της κρίσης, στις αρχές του 2009, εκτιμούσα ότι «οι πολίτες παρακολουθούν με έκδηλη ανησυχία μια κρίση που απειλεί στην καλύτερη περίπτωση να επιδεινώσει την καθημερινότητά τους και στη χειρότερη να επιφέρει δραματική ανατροπή της. Όλα δείχνουν ότι από οικονομικής απόψεως τα χειρότερα είναι μπροστά κι όχι πίσω. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αυξάνονται οι πιθανότητες ενός κραχ, το οποίο θα πλήξει αυτά που οι άνθρωποι θεωρούν σταθερές στη ζωή τους: την εργασία, τη σύνταξη, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κτλ. Η βαθμιαία αποσταθεροποίηση του κοινωνικού ιστού συντελείται σ’ ένα περιβάλλον που έχει διαφοροποιηθεί ποιοτικά σε σύγκριση με το παρελθόν» (Καθημερινή, 12-3-2009).

Θυμήθηκα αυτό το άρθρο, με αφορμή τα προ ημερών επεισόδια με τους χούλιγκανς. Ο χουλιγκανισμός είναι μία μορφή του άτυπου κοινωνικού πολέμου, ο οποίος προϋπήρξε της κρίσης, αλλά η εκδήλωσή της τον ενέτεινε. Η άλλη όψη του του άτυπου κοινωνικού πολέμου είναι η διάχυτη εγκληματικότητα, η οποία δημιουργεί κλίμα ανασφάλειας στους πολίτες. Continue reading →

Πως ορίζεται το εθνικό συμφέρον και πως το αντιλαμβάνεται ο Τσίπρας

Διονύσιος Τσιριγώτης

Σε πρόσφατη εκδήλωση με τίτλο «το στοίχημα της Συμφωνίας των Πρεσπών», ο πρωθυπουργός αιτιολόγησε την απόφαση της κυβέρνησής του να αποδεχθεί και να νομιμοποιήσει το πολιτικό αποτέλεσμα της Συμφωνίας, λόγω εθνικού συμφέροντος. «Προς όφελος της σταθερότητας, αλλά και προς όφελος του εθνικού συμφέροντος, αποφασίσαμε να κάνουμε το δεύτερο, να σηκώσουμε το ιστορικό βάρος. Να προχωρήσουμε, αναλαμβάνοντας το πολιτικό ρίσκο, όσο και το πολιτικό κόστος αυτής της διαδικασίας. Το δίλημμα ήταν πολιτικό κόστος ή το εθνικό συμφέρον».

Προηγουμένως και ευθύς με την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας, κατά την έναρξη της συζήτησης επί των προγραμματικών δηλώσεων, (8.2.2015), ο Τσίπρας, όρισε ως κατευθυντήρια αρχή της κυβερνητικής πολιτικής, την προάσπιση του εθνικού συμφέροντος: Continue reading →

Από τη «Βόρεια Μακεδονία» στη «Βόρεια Κύπρο», στο «Ανατολικό Αιγαίο»: Μιας εθνικής ταπείνωσης δρόμος

Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΡΟΥΜΠΑΝΗ

Ο κίνδυνος είναι ορατός περισσότερο από ποτέ. Κίνδυνος όχι απλώς μιας περιπέτειας ή δοκιμασίας. Κίνδυνος εθνικής ταπείνωσης σε συνθήκες απόλυτης απαξίωσης.

Το έναυσμα δόθηκε με την εκ του εξωτερικού προερχόμενη συμφωνία περί της μετονομασίας της «Μακεδονίας» σε «Βόρεια Μακεδονία». Και δείχνει να καταλήγει στη «Βόρεια Κύπρο» και ίσως το «Ανατολικό Αιγαίο». Όλα τα λεγόμενα ανοιχτά εθνικά θέματα είναι διατεθειμένη να κλείσει η κυβέρνηση Τσίπρα. Αποδεχόμενη υποδείξεις, πιέσεις και φιλικά χτυπήματα στην πλάτη συζητάει τα πάντα.

Δεν πήγε στην Άγκυρα ο πρωθυπουργός για να συζητήσει το θέμα της Χάλκης-το οποίο πάντα χρησίμευε ως χρυσοποίκιλτος φερετζές της τουρκικής διπλωματικής ακαμψίας-ούτε την τύχη των οκτώ αξιωματικών του τουρκικού στρατού, τους οποίους έχει επικηρύξει επιδεικτικά ο αλαζόνας ένοικος του λευκού σαραγιού. Τη βουλιμία του γείτονα στο Αιγαίο και στα ύδατα που βρέχουν την Κύπρο δέχτηκε να συζητήσει. Και δεχόμενος να εμπλακεί σε τέτοιου είδους διαβουλεύσεις δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο την όρεξη του γείτονα. Continue reading →

Επικίνδυνες οι διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ της επιστροφής Σλάβων αυτονομιστών από τα Σκόπια στη Μακεδονία

O πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και το στέλεχος της Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Χονδρός, αμφότεροι υποστηρικτές της επιστροφής των αποσχιστών του ’49.

Με επίσημες δηλώσεις του στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας κ. Αλέξης Τσίπρας έθεσε το ζήτημα του «επαναπατρισμού» των Σλάβων αυτονομιστών που εξορίστηκαν από τη Μακεδονία την περίοδο 1941-1949 (1). Στο ίδιο μήκος κύματος, αλλά σε πιο επιθετικούς τόνους, κινήθηκε το ανώτατο στέλεχος της Κεντρικής Επιτροπής του Σύριζα και προνομιακός συνομιλητής του Πρωθυπουργού, κ. Γιώργος Χονδρός (2).
Προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ένα ζήτημα το οποίο είχε αντιμετωπιστεί ως μεγίστης εθνικής ασφαλείας τόσο από την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου τη δεκαετία του ’60 όσο και εκείνη του Ανδρέα Παπανδρέου τη δεκαετία του ’80, θα πρέπει σήμερα να ανατραπεί τόσο αναπάντεχα και μάλιστα χωρίς καμία πειστική αιτιολόγηση. Κρίσιμες ιστορικές πτυχές του θέματος αποκρύπτονται ή διαστρεβλώνονται, έτσι ώστε οι λεγόμενοι «Αιγαιάτες – Egejski» αυτονομιστές να εμφανιστούν ως άσπιλοι άγγελοι, οι οποίοι θα πρέπει να αποκατασταθούν με πλήρη ικανοποίηση των αιτημάτων τους από την Ελλάδα. Γιατί άραγε ο Έλληνας Πρωθυπουργός και τα κομματικά του στελέχη αποκρύπτουν από την ελληνική κοινή γνώμη τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος;
Ας παραθέσουμε μερικά στοιχεία που στις δηλώσεις τους τείνουν να ξεχνούν:

Continue reading →

Η «Γαλάζια Πατρίδα» είναι μεγάλη παγίδα για τον ελληνισμό

ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ

Τα τελευταία χρόνια είναι σε εξέλιξη πολυμερείς και περίπλοκες διαδικασίες που οδηγούν στη δημιουργία κατάλληλων συνθηκών που θα επιτρέψουν την ασφαλή εκμετάλλευση (και μεταφορά προς τις αγορές) των ενεργειακών κοιτασμάτων σε πρώτη φάση της ανατολικής Μεσογείου και σε δεύτερο των θαλασσών που περιβάλλουν την Ελλάδα και αποτελούν μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, όπως το Λυβικό, το Ιόνιο και το Αιγαίο πέλαγος.

Όσον αφορά την ανατολική Μεσόγειο, τα κοιτάσματα που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής ανήκουν στην Αίγυπτο, το Ισραήλ και την Κύπρο, ενώ είναι σε εξέλιξη έρευνες και σχετικές διαδικασίες στην ΑΟΖ του Λιβάνου.

Επίσης, όσον αφορά την Κύπρο, σ’ αυτό το «μεγάλο παιχνίδι», εκτός από την Κυπριακή Δημοκρατία, που είναι ο ιδιοκτήτης των κοιτασμάτων, συμμετέχουν διεκδικώντας τη «μερίδα του λέοντος» οι ΗΠΑ διά της Noble Energy και της ExxonMobil, η Γαλλία διά της TOTAL, η Ιταλία διά της ENI, η Κορέα διά της KOGAZ, το Κατάρ διά της Qatar petroleum και το Ισραήλ διά της Delek. Continue reading →

Ο δακρύβρεχτος κύριος Τέρενς Κουίκ

Όπως πολλοί από εσάς -φαντάζομαι- έτσι και εγώ διατηρώ τις επιφυλάξεις μου όσον αφορά την προσωπικότητα του Θανάση Παπαχριστόπουλου. Άνδρας που έχει περάσει προ πολλού τη νεότητα και εμφανίζει τέτοια εμμονή με την ομολογουμένως πλούσια κώμη του, δημιουργεί ένα κάποιο ερώτημα για την σοβαρότητά του. Τουλάχιστον στα μάτια μου.

Δεν θα καταπιαστώ, όμως, με την πολιτική οντότητα του συγκεκριμένου. Παρά την μάλλον κωμική παλινδρόμησή του όσον αφορά την παραίτησή του, τελικά παρέδωσε την έδρα του. Και έτσι φτάνουμε στο προκείμενο, το οποίο είναι ο διάδοχός του στη Βουλή, ο υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για τον Απόδημο Ελληνισμό Τέρενς Κουίκ. Τον άνθρωπο που ορκίστηκε με τιμή και καμάρι βουλευτής, συγκρατώντας ένα δάκρυ που πήγε να κυλίσει στην ηλιοκαμένη από τα ταξίδια επιδερμίδα του. Continue reading →

Προφάσεις εν αμαρτίαις οι ισχυρισμοί περί μακεδονικής γλώσσας

Αλέξανδρος Μαλλιάς

Μετά την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από τη Βουλή των Ελλήνων και την περί αυτής επίσημη γραπτή ενημέρωση της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, ερχόμαστε αντιμέτωποι πλέον με το μείζον θέμα της «μακεδονικής γλώσσας». Παρά τους ισχυρισμούς κυρίως από την πλευρά της κυβέρνησης, η Ελλάδα με τη Συμφωνία των Πρεσπών αναγνωρίζει για πρώτη φορά τη «macedonian (μακεδονική) γλώσσα». Τούτο δε, χωρίς να υπάρχει λόγος. Απολύτως κανένας.

Δέχομαι ότι σε μια διάσκεψη μίας Επιτροπής του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου του ΟΗΕ το 1977 κατεγράφησαν οι ονομασίες των γλωσσών των χωρών-μελών του Οργανισμού. Η (τότε) Γιουγκοσλαβία το 1977 παρουσίασε τρεις γλώσσες. Τη σερβοκροατική, τη σλοβενική και τη μακεδονική. Είναι καταγεγραμμένο. Το ερώτημα μου είναι: Σήμερα μπορεί ο υπουργός Εξωτερικών οποιασδήποτε χώρας να ισχυριστεί ότι στη Σερβία, στη Κροατία ή στο Μαυροβούνιο η γλώσσα που ομιλούν είναι η σερβοκροατική; Continue reading →