Οργασμός ερευνών υδρογονανθράκων στην Αίγυπτο, οι κολοσσοί και η ελλαδική αθλιότητα

Η Royal Dutch Shell, η Eni, η BP και η Exxon Mobil είναι μεταξύ των νικητών στον διεθνή αιγυπτιακό διαγωνισμό για έρευνες υδρογονανθράκων. Συνολικά δόθηκαν 12 άδειες. Με τον τρόπο αυτό η Exxon Mobil εισέρχεται και στο πεδίο ερευνών υδρογονανθράκων της Αιγύπτου κερδίζοντας μάλιστα τρεις άδειες για έρευνες πετρελαίου και δύο για έρευνες φυσικού αερίου.

Οι Neptune Energy, Merlon, Shell, Eni η κρατική αιγυπτιακή General Petroleum Corporation (EGPC) κέρδισαν επτά άδειες για έρευνες πετρελαίου σε 39 σημεία, ανέφερε το αιγυπτιακό υπουργείο Πετρελαίου. Η Αίγυπτος τα τελευταία χρόνια έχει προχωρήσει σε συμφωνίες καθορισμού των θαλασσίων ζωνών της με πολλές χώρες με σκοπό ακριβώς να εντείνει τις εξορυκτικές της δραστηριότητες.

Η Αίγυπτος αναμένει επενδύσεις 750 – 800 εκ δολαρίων κατά την πρώτη φάση των ερευνών, ανέφερε ο υπουργός Πετρελαίου Ταρέκ αλ Μόλα. Στα πεδία ερευνών περιλαμβάνονται και άλλες περιοχές όπως η Δυτική Έρημος, η κοιλάδα του Νείλου, ο κόλπος του Σουέζ και η Ανατολική Έρημος. Continue reading →

Ποιοί δεν θέλουν αξιοποίηση των ελληνικών υδρογονανθράκων

Όταν το 2010 ο ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης κ. Αντώνης Φώσκολος πρωτοαναφέρθηκε στις πολλές πιθανότητες ύπαρξης υδρογονανθράκων στη χώρα μας, πολλοί τον είχαν χλευάσει. «Σιγά μην υπάρχουν υδρογονάνθρακες στην Ελλάδα» ήταν το μόνιμο κλισέ όλων όσων εκτόξευαν ειρωνικά σχόλια.

Εννέα χρόνια μετά, όταν τα πρώτα βεβαιωμένα κοιτάσματα υδρογοναθράκων βρέθηκαν σε χώρες με παρόμοιο γεωλογικό βυθό με την Ελλάδα (Ισραήλ, Αίγυπτος, Κύπρος), στην Ελλάδα ακόμη ορισμένοι φαίνεται πως υψώνουν εμπόδια στις έρευνες για τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες. Σοκαρίστηκα διαβάζοντας ένα συγκλονιστικό άρθρο.

Ούτε λίγο-ούτε πολύ, υπαινίσσεται ότι ορισμένοι Έλληνες πολιτικοί παίζουν βρώμικα παιγνίδια, ώστε να σταματήσουν οι έρευνες για τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες. Επί λέξει αναφέρει ότι οι συγκεκριμένοι Έλληνες πολιτικοί είναι «αρκούντως αποκαλυπτικοί στις παρέες τους» και ότι κάποιοι «προειδοποίησαν να μην το ακουμπήσει κανείς το θέμα», διότι «κάποιοι είναι αδίστακτοι» και όποιος το ακουμπήσει μπορεί να βρεθεί «σε κανένα χαντάκι». Αυτά, εάν αληθεύουν, πρόκειται για απίστευτα πράγματα! Ο ελληνικός λαός, θα πρέπει να αναρωτηθεί: ποιοι εντός και κυρίως εκτός Ελλάδας θα κερδίσουν εάν σταματήσουν οι έρευνες για τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες;

Ένα παράδειγμα

Ας δοθεί με παράδειγμα: Ας υποθέσουμε πως κάποιος διαθέτει ένα χωράφι. Ο ιδιοκτήτης του χωραφιού καλεί έναν γεωπόνο για να εξετάσει την πιθανότητα το χωράφι να είναι εύφορο, ώστε να σπείρει οτιδήποτε. Ο γεωπόνος αφού εξέτασε το χωράφι, λέει πως είναι πάρα πολύ εύφορο και πως αν σπείρει π.χ. ντομάτες, όχι μόνο θα θρέψει την οικογένειά του, αλλά θα μπορέσει να πουλήσει αρκετές ντομάτες, ώστε να του αποφέρει κέρδος.

Μετά από λίγες ημέρες, ένας άλλος κύριος, ο κύριος Χ, επισκέπτεται τον ιδιοκτήτη του χωραφιού. Ο κύριος Χ αφού εξέτασε το χωράφι, του λέει πως δεν χρειάζεται να κοπιάσει, γιατί το χωράφι δεν είναι εύφορο. Ενώ όλα τα γύρω χωράφια είναι εύφορα! Ο κύριος Χ λέει στον ιδιοκτήτη, πως αντί να χάνει τον καιρό του σε ανοησίες, ας αγοράζει ντομάτες από τον ίδιο. Ο κακόμοιρος ιδιοκτήτης του χωραφιού, ακολουθεί τη συμβουλή του κυρίου Χ και δεν μπαίνει στον κόπο να αξιοποιήσει το χωράφι του.

Το ερώτημα είναι ποιοι έπαιξαν/παίζουν τον ρόλο του κυρίου Χ, στην περίπτωση των ελληνικών υδρογονανθράκων; Όσοι εντός Ελλάδας πιθανώς υψώνουν ή έχουν σκοπό να υψώσουν εμπόδια στην αξιοποίηση των ελληνικών υδρογονανθράκων, ας αναλογισθούν τις εθνικές τους ευθύνες. Παίζουν με την εθνική ασφάλεια του κράτους.

Στο παρελθόν έπαιρνε πολλά χρόνια, ίσως δεκαετίες ολόκληρες, για να αποκαλυφθεί ο ρόλος διάφορων προσώπων σε ιστορικά γεγονότα. Σήμερα αυτός ο χρόνος, λόγω του διαδικτύου και της σύγχρονης τεχνολογίας, έχει μειωθεί δραματικά. Τα νέα τρέχουν απίστευτα γρήγορα. Όσοι Έλληνες πολιτικοί, αριστεροί ή και δεξιοί, υψώνουν εμπόδια στην αξιοποίηση των ελληνικών υδρογονανθράκων, ας γνωρίζουν πως ο ελληνικός λαός θα μάθει τη στρατηγική που ίσως σκέφτονται να εφαρμόσουν.

Δημοσιεύματα για κλείσιμο σχολών

Την περίοδο 2011 μέχρι και 2013, υπήρξαν διάφορες πονηρές διαρροές μέσω δημοσιευμάτων (προσωπικά θυμάμαι τουλάχιστον τρία δημοσιεύματα) για κλείσιμο των σχολών Γεωλογίας της Πάτρας και της Θεσσαλονίκης, καθώς και της Σχολής Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης.

Ας σημειωθεί πως η Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης είναι το μοναδικό ακαδημαϊκό ελληνικό ίδρυμα, στο οποίο έχει αναφερθεί ποτέ σε αναλύσεις του το γεωπολιτικό-γεωστρατηγικό think tank Stratfor (2011). Το Stratfor είχε αναφερθεί στη Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης, ακριβώς εξαιτίας εκτιμήσεων για πιθανά κοιτάσματα νοτίως της Κρήτης.

Με λίγα λόγια, την ίδια περίοδο που κάποια πάρα πολύ σοβαρά εμπλεκόμενα μέρη στο εξωτερικό έβλεπαν την πιθανή ύπαρξη ελληνικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, κάποιοι άλλοι εντός Ελλάδος (δεν πίστευαν στην ύπαρξη υδρογονανθράκων ή παρεμπόδιζαν την αξιοποίησή τους;) πίεζαν παρασκηνιακά για να κλείσουν αυτές οι σχολές!

Αναρωτιέστε τι γεωπολιτικό μήνυμα θα πήγαινε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στα κέντρα που πιστεύουν στην ύπαρξη ελληνικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, αν κάποιοι τελικά εντός Ελλάδας κατάφερναν να κλείσει η Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης; Ίσως αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ. Ευτυχώς…πηγη

Τσαβούσογλου: Έχουμε δικαιώματα στο Αιγαίο

Στην πάγια πολιτική των διεκδικήσεων της στο Αιγαίο επανήλθε η Τουρκία, αυτή τη φορά μέσω του υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

Μιλώντας σε εκδήλωση στην Αλικαρνασσό, ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών έκανε λόγο ευθέως για δικαιώματα της Άγκυρας στο Αιγαίο, υποστηρίζοντας παράλληλα ότι η Τουρκία βρίσκεται σε συζητήσεις με την Ελλάδα και επεξεργάζεται μία λύση για να εκτονωθεί η ένταση στην περιοχή.

Ο κ. Τσαβούσογλου προειδοποίησε μάλιστα την Κύπρο ότι το πλωτό γεωτρύπανο τουρκικών συμφερόντων, Fatih, θα περάσει από τα νότια του νησιού και παράλληλα μίλησε για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο.

Ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών, αναφερόμενος στην οικονομία, κατηγόρησε την ελληνοκυπριακή πλευρά ότι φαίνεται να μην επιθυμεί να μοιραστεί κάποια πράγματα με την τουρκοκυπριακή, ενώ επέρριψε στους Ελληνοκύπριους την ευθύνη για την αποτυχία των τελευταίων διαπραγματεύσεων…πηγη

Άγκυρα: «Δεν βρήκαμε σταγόνα πετρέλαιο στην δική μας ΑΟΖ γι’αυτό… θα «τρυπήσουμε» στην κυπριακή»

Η δήλωση βουλευτή της τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης σε ερώτησή του προς τον Τούρκο Υπουργό Ενέργειας Φατίχ Ντονμέζ ότι “Ούτε ένας κουβάς πετρέλαιο” δεν βρέθηκε από τις έρευνες της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο και με την οποία τον καλεί να απαντήσει πόσα χρήματα έχει ξοδέψει μέχρι τώρα η τουρκική κυβέρνηση για τα τρία πλοία που αγόρασε και πόσα ξόδεψε για τις γεωτρήσεις δεν ήταν τυχαία.

Ουσιαστικά σήμανε την έναρξη μιας νέας επιθετικής δραστηριότητας της Τουρκίας με σκοπό την επιβολή απόσπασης κομματιών της ελληνικής και της κυπριακής ΑΟΖ, που φυσικά έχουν εν αφθονία και μάλλον αποδεδειγμένα πλέον, πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Μάλιστα ο συγκερκιμένος βολευτής καλεί τον Υπουργό Ενέργειας να απαντήσει εάν οι έρευνες στη Μεσόγειο ξεκίνησαν με στόχο την επίδειξη δύναμης απέναντι στο Ισραήλ και την Κύπρο. Continue reading →

Η «Γαλάζια Πατρίδα» είναι μεγάλη παγίδα για τον ελληνισμό

ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ

Τα τελευταία χρόνια είναι σε εξέλιξη πολυμερείς και περίπλοκες διαδικασίες που οδηγούν στη δημιουργία κατάλληλων συνθηκών που θα επιτρέψουν την ασφαλή εκμετάλλευση (και μεταφορά προς τις αγορές) των ενεργειακών κοιτασμάτων σε πρώτη φάση της ανατολικής Μεσογείου και σε δεύτερο των θαλασσών που περιβάλλουν την Ελλάδα και αποτελούν μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, όπως το Λυβικό, το Ιόνιο και το Αιγαίο πέλαγος.

Όσον αφορά την ανατολική Μεσόγειο, τα κοιτάσματα που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής ανήκουν στην Αίγυπτο, το Ισραήλ και την Κύπρο, ενώ είναι σε εξέλιξη έρευνες και σχετικές διαδικασίες στην ΑΟΖ του Λιβάνου.

Επίσης, όσον αφορά την Κύπρο, σ’ αυτό το «μεγάλο παιχνίδι», εκτός από την Κυπριακή Δημοκρατία, που είναι ο ιδιοκτήτης των κοιτασμάτων, συμμετέχουν διεκδικώντας τη «μερίδα του λέοντος» οι ΗΠΑ διά της Noble Energy και της ExxonMobil, η Γαλλία διά της TOTAL, η Ιταλία διά της ENI, η Κορέα διά της KOGAZ, το Κατάρ διά της Qatar petroleum και το Ισραήλ διά της Delek. Continue reading →

Το τουρκικό δόγμα για τα ενεργειακά δια στόματος Γιλντιρίμ

Η ρητορική της έντασης και των απειλών που επιστρατεύει η Άγκυρα επεκτείνεται και κατά των εταιρειών, που πραγματοποιούν έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ, αν και είναι προφανές ότι ο αδύνατος κρίκος παραμένει η Κυπριακή Δημοκρατία. Η Τουρκία επιχειρεί με ιδιαίτερα προσεκτικές διατυπώσεις να διαμορφώσει νέους κανόνες συμπεριφοράς και νέες προσεγγίσεις ως προς το διεθνές δίκαιο. Ένα διεθνές δίκαιο κομμένο ραμμένο στο επεκτατικό κοστούμι του καθεστώτος Ερντογάν.

Είναι σαφές πως η συμπεριφορά αυτή του καθεστώτος Ερντογάν είναι αποτέλεσμα και της ανοχής που επιδείκνυαν ισχυροί παίκτες της διεθνούς κοινότητας έναντι της Τουρκίας. Προ ημερών, ο πρόεδρος της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης Μπιναλί Γιλντιρίμ επιχείρησε να περιγράψει το πλαίσιο, μέσα στο οποίο κινείται η Άγκυρα αναφορικά με τις ενεργειακές δραστηριότητες που αναπτύσσονται στην κυπριακή ΑΟΖ. Οι θέσεις που διατύπωσε ο κ. Γιλντιρίμ κωδικοποιούνται ως εξής: Continue reading →

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Η ρητορική της έντασης και των απειλών που επιστρατεύει η Άγκυρα επεκτείνεται και κατά των εταιρειών, αν και είναι προφανές ότι ο αδύνατος κρίκος παραμένει η Κυπριακή Δημοκρατία.

Η Τουρκία επιχειρεί με ιδιαίτερα προσεκτικές διατυπώσεις να διαμορφώσει νέους κανόνες συμπεριφοράς και νέες προσεγγίσεις ως προς το… διεθνές δίκαιο. Ένα διεθνές δίκαιο κομμένο ραμμένο στο επεκτατικό κοστούμι του καθεστώτος Ερντογάν.

Είναι σαφές πως η συμπεριφορά αυτή του καθεστώτος Ερντογάν είναι αποτέλεσμα και της ανοχής που επιδείκνυαν ισχυροί παίκτες της διεθνούς κοινότητας έναντι της Τουρκίας. Continue reading →

Τουρκικά παιχνίδια με τα θαλάσσια σύνορα – Που το πάει με την ΑΟΖ

Κάντε κλίκ πάνω στον χάρτη για να τον δείτε σε μεγάλο μέγεθος

Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, την οποία έχουν υπογράψει οι περισσότερες χώρες, όχι όμως και η Τουρκία, ορίζει με σαφήνεια το πώς προσδιορίζεται η έκταση της υφαλοκρηπίδας μιας χώρας και αντίστοιχα της ΑΟΖ της.

H Τουρκία επιμένει στην πάγια πρακτική της να αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο έχει διαμορφωθεί το δίκαιο της θάλασσας και συνολικά το διεθνές δίκαιο και η διεθνής πρακτική πάνω στο θέμα της υφαλοκρηπίδας και των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών. H χθεσινή έμμεση απειλή της Αγκυρας προς την ExxonMobill και οι ανακοινώσεις για γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ επειδή έχει δώσει άδεια η… Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, δείχνει ότι η στρατηγική της έντασης θα συνεχιστεί.

Ως γνωστόν η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, την οποία έχουν υπογράψει οι περισσότερες χώρες, όχι όμως και η Τουρκία, ορίζει με σαφήνεια το πώς προσδιορίζεται η έκταση της υφαλοκρηπίδας μιας χώρας και αντίστοιχα της ΑΟΖ της.

Τόσο η υφαλοκρηπίδα όσο και η ΑΟΖ εκτείνονται σε απόσταση 200 ν.μ. από τις ακτές της χώρας, εκτός και εάν η περιοχή είναι μικρότερη οπότε ακολουθείται η αρχή της μέσης γραμμής.

Η διαφορά ανάμεσα στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ δεν αφορά την έκταση –καθώς η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ συμπίπτουν ως προς την έκταση– αλλά τον ορισμό και το καθεστώς. Η υφαλοκρηπίδα μιας χώρας αφορά τον πυθμένα και το υπέδαφος και υπάρχει αυτοδικαίως και εξ υπάρχης, δεν χρειάζεται δηλαδή κάποια κήρυξη. Αντίθετα, η ΑΟΖ αφορά και το νερό και την επιφάνειά τους και την οικονομική τους εκμετάλλευση και την προστασία και τον έλεγχο και απαιτεί την απόφαση κήρυξης μιας ΑΟΖ.

Τα νησιά έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ

Το κρίσιμο σημείο είναι ότι ρητά η Σύμβαση αναφέρει ότι τα νησιά έχουν τη δική του υφαλοκρηπίδα και τη δική τους ΑΟΖ. Αυτό σημαίνει ότι μετράμε γύρω από ένα νησί τα 200 ν.μ.

Την αρχή αυτή περί της αυτοτελούς υφαλοκρηπίδας των νησιών την έχουν πρώτα και κύρια κάνει πράξη οι χώρες εκείνες που έχουν και τις πιο μεγάλες ΑΟΖ, ακριβώς επειδή έχουν ανακηρύξει ΑΟΖ γύρω από νησιωτικές περιοχές που βρίσκονται στην επικράτειά της.

Για παράδειγμα η Γαλλία είναι η παγκόσμια πρωταθλήτρια ως προς την ΑΟΖ γιατί διαθέτοντας υπερπόντιες νησιωτικές ΑΟΖ φτάνει συνολικά τα 11.691.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. ΑΟΖ. Ακολουθούν, πολύ κοντά οι ΗΠΑ, που διαθέτουν μικρά νησιωτικά συμπλέγματα στον Ειρηνικό Ωκεανό και φτάνουν συνολικά τα 11.351.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και τρίτη η Αυστραλία με 8.505.348 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Σε όλες τις περιπτώσεις έχει γίνει δεκτό ότι τα νησιά διαθέτουν αυτοτελή υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Η Τουρκία αμφισβητεί το διεθνές δίκαιο

Η Τουρκία παραδοσιακά αμφισβητεί αυτό τον ορισμό τόσο της υφαλοκρηπίδας, όπως έκανε σαφές ήδη από τη δεκαετία του 1970, όσο και της ΑΟΖ. Το βασικό σημείο της Τουρκικής αμφισβήτησης είναι η θέση ότι τα νησιά δεν διαθέτουν αυτοτελή υφαλοκρηπίδα και ότι τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο θα πρέπει να χαραχθούν τα όριά τους με βάση τις ηπειρωτικές αρχές, είτε μετρώντας 200 ν.μ. από αυτές είτε με βάση τη μέση γραμμή.

Ως προς τα νησιά ειδικά, η τουρκική αμφισβήτηση αφορά τα νησιά του Αιγαίου για τον προσδιορισμό των ορίων της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, την Κρήτη, τα Δωδεκάνησα –και ιδίως τη Ρόδο, την Κάρπαθο και το Καστελόριζο– και φυσικά την Κύπρο. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις υποστηρίζει ότι δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί ότι έχουν δική τους αυτοτελή υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ και ότι πρέπει να υπολογιστεί με βάση τις ηπειρωτικές ακτές. Υποστηρίζουν δε ότι οι γενικές αρχές του δικαίου της θάλασσας δεν μπορούν να έχουν εφαρμογή στην περίπτωση της Μεσογείου, λόγω των ειδικών χαρακτηριστικών της.

Ειδικά για την Κύπρο η τουρκική αμφισβήτηση είναι πολυεπίπεδη. Καταρχάς η Τουρκία και εδώ αμφισβητεί εάν η Κύπρος μπορεί να έχει δική της αυτοτελή υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Σε αυτή τη βάση αμφισβητεί συνολικά την κήρυξη ΑΟΖ που έχει κάνει η Κυπριακή Δημοκρατία ήδη από το 2004. Έπειτα η Τουρκία θεωρεί ότι πρέπει να δούμε χωριστά τις περιοχές που ανήκουν στην ΑΟΖ της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου» (το «ψευδοκράτος») και αυτές της «Νοτίου Κύπρου». Και τέλος αμφισβητεί το δικαίωμα της Κυπρικής Δημοκρατίας να εκμεταλλεύεται πλουτοπαραγωγικούς πόρους εντός της ΑΟΖ, εφόσον ουσιαστικά δεν μπορούν να απολαύσουν τα σχετική οφέλη και οι Τουρκοκύπριοι. Ειδικά αυτές οι αμφισβητήσεις αφορούν την πάγια θέση της Τουρκίας ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι μπορεί να ασκήσει πλήρη δικαιώματα κυριαρχίας.

Το επίδικο της αντιπαράθεσης: τα κοιτάσματα φυσικού αερίου

Τα όνειρα της Άγκυρας

Το ενδιαφέρον για τις ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο αναζωπυρώθηκε μετά το 2009 μέσα από τις διαδοχικές ανακαλύψεις  μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου.

Πρώτα ανακαλύφθηκε από μια κοινοπραξία με συμμετοχή της αμερικανικής Noble Energy το κοίτασμα Ταμάρ έξω από την ακτή του Ισραήλ με περίπου 320 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα αποδεδειγμένων και πιθανών αποθεμάτων. Ακόμη πιο εντυπωσιακή ήταν την επόμενη χρονιά η ανακάλυψη, πάλι στην ισραηλινή ΑΟΖ, του κοιτάσματος «Λεβιάθαν», με 600 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα αποδεδειγμένων και πιθανών αποθεμάτων. Βορειοδυτικά του «Λεβιάθαν», εντός της κυπριακής ΑΟΖ, βρέθηκε και το κοίτασμα «Αφροδίτη», με αποδεδειγμένα και πιθανά αποθέματα 130 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων.

Όμως, τη διαφορά πραγματικά την έκανε το 2015 η ανακάλυψη εντός της αιγυπτιακής ΑΟΖ του γιγαντιαίου κοιτάσματος Ζορ που έχει ένα εκτιμώμενο απόθεμα 850 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου.

Οι ανακαλύψεις αυτές έδωσαν νέα ώθηση στον αγώνα δρόμου για τη διαμοίραση των κοιτασμάτων και ανέδειξαν το ενδεχόμενο τόσο η Κύπρος όσο και η Ελλάδα να έχουν σημαντικές δυνατότητες εκμετάλλευσης. Αντίθετα, η ίδια η Τουρκία για άλλη μια φορά, όπως παλαιότερα και με το χώρο του Αιγαίου, αισθάνθηκε ότι θα κινδύνευε να βρεθεί έξω από τη μοιρασιά ιδιαίτερα κρίσιμων πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Οι τουρκικές μεθοδεύσεις

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση η Τουρκία προσπαθεί να περάσει τη δική της άποψη για το πώς πρέπει να γίνει η οριοθέτηση των ΑΟΖ στην περιοχή. Η τουρκική πρόταση στηρίζεται στην αντίληψη ότι ούτε η Κύπρος ούτε η Κρήτη ούτε η Ρόδος έχουν δική τους αυτοτελή υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ καθώς και σε μια αυθαίρετη διάκριση ανάμεσα σε ΑΟΖ της «Νοτίου Κύπρου»  και σε ΑΟΖ της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου». Με αυτό τον τρόπο η Τουρκία διεκδικεί μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας όπως και της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ευσεβείς πόθοι

Ο τρόπος που η Τουρκία επιχειρεί να μεθοδεύσει μια τέτοια αλλαγή της κατανομής, έστω και σε παραβίαση των αρχών του δικαίου της θάλασσας, είναι μέσα από προτάσεις που κάνει προς όλες τις χώρες της περιοχής για διμερείς συμφωνίες αμοιβαίας οριοθέτησης της ΑΟΖ, προσφέροντας στην κάθε μία το «δέλεαρ» της παραχώρησης τμήματος των εκτάσεων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της κυπριακής ΑΟΖ.

Ζητά έτσι από τον Λίβανο να καταγγείλει τη συμφωνία που έχει με την Κύπρο από το 2007, «προσφέροντας» του μάλιστα το οικόπεδο 3 της κυπριακής ΑΟΖ. Αντίστοιχα, προτείνει ουσιαστικά στην Αίγυπτο να μην ακολουθήσει την οριοθέτηση που έχει συμφωνήσει με την Κύπρο ήδη από το 2013 αλλά να αποδεχτεί την τουρκική πρόταση να ακολουθηθεί η μέση γραμμή ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Τουρκία, κάτι που επίσης θα σήμαινε την παραχώρηση στην Αίγυπτο «οικοπέδων» της κυπριακής  ΑΟΖ. Ως προς την οριοθέτηση με το Ισραήλ η Τουρκία προτείνει και εδώ μια κατανομή με την οποία διεκδικεί μέρος και της ελληνικής υφαλοκρηπίδας αλλά και της κυπριακής ΑΟΖ.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακές είναι οι προτάσεις που κάνει η Τουρκία προς τη Λιβύη και οι οποίες μάλιστα παρουσιάστηκαν στην λιβυκή πλευρά από τη μεριά του Τούρκου υπουργού Άμυνας Χουλουσί Ακάρ.

Εκεί η Τουρκία αρνείται ότι η Κρήτη, η Ρόδος, η Κάρπαθος και η Κάσος έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα και η μέση γραμμή χαράσσεται με κριτήριο τις τουρκικές ακτές. Με αυτό τον τρόπο η Τουρκία διεκδικεί σημαντικό μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και την ίδια ώρα προσφέρει στη Λιβύη επιπλέον 16.700 τετραγωνικά χιλιόμετρα υφαλοκρηπίδας.

Μάλιστα, οι τουρκικοί χάρτες δεν περιορίζονται στην αμοιβαία οριοθέτηση ανάμεσα σε Τουρκία και Λιβύη αλλά και προτείνουν προς τη λιβυκή πλευρά να εφαρμόσει τις ίδιες αρχές και στη συνολική της οριοθέτηση ως προς την ελληνική υφαλοκρηπίδα ακολουθώντας την οριοθετική γραμμή δυτικά σε όλο το μήκος της Κρήτης. Με αυτό τον τρόπο, όμως, προστίθενται στην λιβυκή υφαλοκρηπίδα και δυνάμει ΑΟΖ συνολικά 39.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Οι τουρκικές αυτές προτάσεις δεν αμφισβητούν μόνο το διεθνές δίκαιο και ειδικά τους σαφείς προσδιορισμούς της Σύμβασης για το δίκαιο της θάλασσας αλλά και τις ίδιες τις συμφωνίες οριοθέτησης που έχουν ήδη υπογραφεί στην περιοχή με πρωτοβουλία και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Εντάσσονται, όμως, κατά την πάγια τουρκική πρακτική, στη δημιουργία συνολικότερου κλίματος για την αμφισβήτηση των συμφωνηθέντων και για μη τήρηση των κανόνων του διεθνούς δικαίου στο όνομα των «ειδικών συνθηκών» της ανατολικής Μεσογείου. Μια τέτοια προσπάθεια ορίζοντα έχει μια διαπραγμάτευση στην οποία η Τουρκία εκτιμά ότι θα βγει δικαιωμένη.

Είναι ουσιαστικά μια τακτική δημιουργίας «γκρίζων ζωνών» που δεν περιορίζεται στους χάρτες και σε πολιτικές προτάσεις αλλά και στην παρενόχληση δραστηριοτήτων και κυρίως ερευνών για υδρογονάνθρακες που θα επικύρωναν την σημερινή ισορροπία και κατάσταση.

Αυτό είναι πιο έντονο από τη στιγμή που η Τουρκία δεν διεκδικεί στο συγκεκριμένο θέμα απλώς μια προβολή ισχύος αλλά πραγματικό και σημαντικό μερίδιο από τα διαθέσιμα αποθέματα φυσικού αερίου σε μια περίοδο όπου εκτιμά ότι αυτό είναι σημαντικό για τη συνολική αναπτυξιακή της πορεία…πηγη

Ο νέος άξων από Βαλτική θάλασσα στην ανατολική Μεσόγειο, ένα προφητικό άρθρο

 

Ένας νέος πολλά υποσχόμενος γεωπολιτικός «άξων» βρίσκεται υπό σχεδίαση, στοχεύοντας τον γεωπολιτικό διαχωρισμό των εδαφών που βρίσκονται εντός των ιστορικών σφαιρών επιρροής Βερολίνου και Μόσχας. Πρόκειται για το γεωγραφικό σύμπλοκο που ξεκινά από τις ακτές του Αιγαίου, την Ήπειρο, τη Μακεδονία και τη Θράκη, προχωρά μέσω Βουλγαρίας ή Σκοπίων προς τη Ρουμανία, για να καταλήξει στην Δυτική Ουκρανία και από εκεί στις ακτές της Βαλτικής και τελικώς στην Πολωνία.

Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος*
Δημοσιογράφος-Αμυντικός αναλυτής

Οι Αγγλοσάξονες (ΗΠΑ-Βρετανία) μετά από την γεωπολιτική τακτική συμμαχία Γερμανίας και Ρωσικής Ομοσπονδίας με επίκεντρο την ενέργεια, σκοπεύουν αρχικά να διαχωρίσουν και στη συνέχεια να αποτρέψουν τη γεωπολιτική «προσάρτηση» εδαφών, τα οποία ιστορικά διεκδικούνται από Βερολίνο και Μόσχα.

Δεν θα ήταν υπερβολή να χαρακτηρίσουμε την όλη στρατηγική κίνηση ως προσπάθεια συγκρότησης μιας νέας Rimland εντός της ανατολικής Ευρώπης, η οποία όμως θα είναι αμφίπλευρη, καθώς θα πρέπει να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα και παράλληλα δύο ισχυρές τάσεις. Continue reading →