Το κληροδότημα του Κώστα Καραμανλή

Η κατεστραμμένη ελληνική οικονομία που παρέδωσε το 2009, το διεφθαρμένο, διογκωμένο κομματικό-πελατειακό κράτος και το χρεοκοπημένο κόμμα, με υποχρεώσεις ύψους 290.000.000 €, δεν ταιριάζουν με την ξαφνική εμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού στο ρόλο του λευκού ιππότη – η οποία τεκμηριώνει πως δεν έχει καν το θάρρος να κάνει την αυτοκριτική του και δεν έχει διδαχτεί απολύτως τίποτα από τα θηριώδη λάθη του. Το θέμα όμως δεν είναι ποιος κάνει τα λάθη, αλλά ποιος τα πληρώνει – κάτι που οφείλουν να σκεφθούν πολύ σοβαρά οι Έλληνες, εάν έχουν μάθει έστω κάτι μετά από δέκα χρόνια βαθιάς κρίσης και λεηλασίας τους. Continue reading →

!!!Μεγάλος νικητής των εκλογών στην Ευρώπη η ακροδεξιά – Οι τρεις αιτίες της ανόδου

Η άνοδος των ακροδεξιών-εθνικιστικών κομμάτων αποδίδεται στην ύπαρξη απόλυτα ξεκάθαρων θέσεων σε ζητήματα που «καίνε» τους Ευρωπαίους πολίτες.
Μόλις ένα 24ωρο πριν από τις ευρωεκλογές, η προσοχή όλων, τουλάχιστον εκτός Ελλάδος, έχει στραφεί στο ποια θα είναι η σύνθεση του επόμενου Ευρωκοινοβουλίου.

Continue reading →

Πως ορίζεται το εθνικό συμφέρον και πως το αντιλαμβάνεται ο Τσίπρας

Διονύσιος Τσιριγώτης

Σε πρόσφατη εκδήλωση με τίτλο «το στοίχημα της Συμφωνίας των Πρεσπών», ο πρωθυπουργός αιτιολόγησε την απόφαση της κυβέρνησής του να αποδεχθεί και να νομιμοποιήσει το πολιτικό αποτέλεσμα της Συμφωνίας, λόγω εθνικού συμφέροντος. «Προς όφελος της σταθερότητας, αλλά και προς όφελος του εθνικού συμφέροντος, αποφασίσαμε να κάνουμε το δεύτερο, να σηκώσουμε το ιστορικό βάρος. Να προχωρήσουμε, αναλαμβάνοντας το πολιτικό ρίσκο, όσο και το πολιτικό κόστος αυτής της διαδικασίας. Το δίλημμα ήταν πολιτικό κόστος ή το εθνικό συμφέρον».

Προηγουμένως και ευθύς με την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας, κατά την έναρξη της συζήτησης επί των προγραμματικών δηλώσεων, (8.2.2015), ο Τσίπρας, όρισε ως κατευθυντήρια αρχή της κυβερνητικής πολιτικής, την προάσπιση του εθνικού συμφέροντος: Continue reading →

Πας μη ΣΥΡΙΖΑίος ακροδεξιός!

Οι αντι-δράσεις στις δράσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ ήταν κάτι περισσότερο από αναμενόμενες και ως τέτοιες συμβαίνουν ανά την επικράτεια το τελευταίο χρονικό διάστημα. Η εξουσία, βλέπετε, ειδικά στην περίπτωση της μνημονιακής Ελλάδας, δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο, όσο κι αν οι πρωθυπουργοί του Μνημονίου, της ίδιας δηλαδή οικονομικής συνταγής, προσπάθησαν να ιδεολογικοποιήσουν καθείς το δικό του αφήγημα.

Κι αν ο Γιώργος Παπανδρέου δεν πρόλαβε να καταλάβει και πολλά -αν και τούτο το σενάριο πολύ βολεύει τους «κηπουρούς» της αυλής του πρώην πρωθυπουργού και νυν συντρόφου του Αλέξη Τσίπρα και αφήνοντας στην άκρη την τεχνοκρατική αντίληψη του Λουκά Παπαδήμου, ο Αντώνης Σαμαράς ήξερε πολύ καλά τί έκανε. O τελευταίος αντιδρούσε μέσω διαφόρων παρα-πολιτικών τακτικισμών και συνάμα μετέτρεψε τη Χρυσή Αυγή σε τρίτη πολιτική δύναμη. Continue reading →

Αυτές είναι οι παρέες του ΣΥΡΙΖΑ που…

«Και ιστορία οι παρέες»… Κάπως έτσι περιέγραψε κάποτε ο Διονύσης Σαββόπουλος τον τρόπο που συχνά στην Ελλάδα μικρές ομάδες ανθρώπων, με χαρακτηριστικά διαπροσωπικής και όχι θεσμικής σχέσης, έχουν αφήσει το δικό τους χάσμα και έχουν γράψει ιστορία.

Ο χώρος της πολιτικής δεν θα μπορούσε να είναι εξαίρεση από αυτόν τον κανόνα, έστω και εάν συχνά σημαντικές προσωπικότητες της νεότερης ιστορίας, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής χαρακτηρίζονταν ακριβώς από το ότι δεν είχαν «παρέα».

Ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη ήταν κατεξοχήν ένας χώρος όπου οι παρέες, δηλαδή ομάδες ανθρώπων που γνωρίστηκαν κάποια στιγμή και ακολούθησαν κοινή διαδρομή έπαιζε πάντα σημαντικό ρόλο.

Η παρέα της Καισαριανής

Continue reading →

Τα πέντε «ναυάγια» του Τσίπρα: Από τη Novartis στο Σκοπιανό

Εξαιρετικά προβληματισμένος είναι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, στην τελική κούρσα προς τις εκλογές, με απολύτως αβέβαιο ακόμη αν θα είναι «ταχύτητας» «ημιαντοχής», ή «αντοχής».

Ο πρωθυπουργός, είχε δρομολογήσει από τις αρχές του 2018, το άνοιγμα διαφόρων «μετώπων», στα οποία θα έριχνε τους (όπως νόμιζε ότι είναι) υπέρ-πυραύλους του, που θα διέλυαν την αντιπολίτευση, κυρίως την ΝΔ και δευτερευόντως την μετεξέλιξη του ΠΑΣΟΚ, και θα καθάριζαν τον δρόμο προς τις κάλπες. Αλλά αυτοί οι υπέρ-πύραυλοι, αποδείχθηκαν –και κατέπεσαν- ως πρωτοφανή φιάσκο, που γυρίζουν μπούμερανγκ στον κ. Τσίπρα….

Πίστευε ότι το «νακ» που είχε ως αντιπολίτευση και του εξασφάλισε την νίκη (και την εξουσία) τον Γενάρη του 2015, αυτό που άντεξε την θεομηνία του πρώτου εξαμήνου εκείνου του δίσεκτου έτους  και του επέτρεψε να κερδίσει και τις εκλογές του Σεπτεμβρίου με την… αιδήμονα επίκληση «αυταπατών», δεν θα τον εγκατέλειπε ποτέ. Θεώρησε αλαζονικά ότι είναι ο «Άρχοντας του Παιχνιδιού». Και διαψεύδεται συνεχώς… Continue reading →

Απερχόμενοι πρωθυπουργοί: Τα… ρεκόρ του Τσίπρα

 

Της Μαριάννας Σκυλακάκη***

Τα στοιχεία που ακολουθούν αφορούν την πολιτική περίοδο πριν από την εθνική τραγωδία στην Ανατολική Αττική, συνεπώς δεν συνυπολογίζουν τις επιπτώσεις που θα έχει αυτή στο εκλογικό σώμα. Ερμηνεύουν όμως, πιθανώς, γιατί τη συγκεκριμένη κυβέρνηση απασχολούν τόσο πολύ η επικοινωνία και οι εκλογικοί συσχετισμοί, ώστε να βλέπει τα πάντα υπό το αυτό το πρίσμα, ακόμη και μεγάλες κρίσεις όπως αυτή που κατέληξε σε απόλυτη καταστροφή πριν από μερικές ημέρες.

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι απλός: τα στοιχεία των ερευνών κοινής γνώμης είναι τόσο καταστροφικά για την κυβέρνηση, ώστε η αγωνιώδης και μάταια προσπάθεια ανατροπής τους έχει καταντήσει μονομανία, ώστε να έχει απόλυτη προτεραιότητα ό,τι άλλο και να συμβαίνει.

«Μα», θα απαντήσουν οι κυβερνητικοί προπαγανδιστές, «τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα, υπάρχει ελπίδα. Στο κάτω κάτω, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μέχρι στιγμής κατακρημνιστεί όπως οι προηγούμενες κυβερνήσεις που έχασαν, η μία μετά την άλλη, την εξουσία. Ο Αλέξης Τσίπρας αντέχει». Αντίστοιχα θα ακούσει κάποιος και από φοβικούς της άλλης πλευράς: «Γιατί η διαφορά είναι μόνο 10 μονάδες;». Continue reading →

Το παραμύθι της Αριστεράς και πώς το πιστέψαμε

Του Σάκη Μουμτζή

Η Αριστερά παγκοσμίως επέδειξε μια δεινότητα στην εκφορά του λόγου της. Γνωρίζοντας πόσο σημαντικό είναι τις ιδέες της να τις εγκολπωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι πολίτες, ανέπτυξε στον ύψιστο βαθμό την προπαγάνδα και την αγκιτάτσια.

Έτσι από ένα καθοδηγητικό κέντρο εκπέμπονταν μηνύματα που τα αναπαρήγαγαν εκατομμύρια ηχεία σε όλον τον κόσμο, κατά τρόπο ομοιόμορφο.

Με αυτόν τον τρόπο οι αγκιτάτορες της Αριστεράς κατόρθωσαν να πείσουν ένα σημαντικό κομμάτι του πλανήτη πως αυτοί είναι ειρηνόφιλοι και οι αντίπαλοι τους πολεμοχαρείς. Πως αυτοί είναι προοδευτικοί και οι αντίπαλοι τους αντιδραστικοί. Continue reading →

Όταν οι Έλληνες «αντιφά» ταυτίζονται με τον ισλαμοφασίστα Ερντογάν

Του Γιάννη Ξένου 

Το περιστατικό με την αφισοκόλληση εκατοντάδων αφισών στην Αθήνα με το πρόσωπο του καθηγητή Άγγελου Συρίγου και τίτλο: «Αυτός είναι ο Φασίστας!» είναι το τελευταίο κρούσμα των φασιστικών αντιλήψεων που κυριαρχούν στους Έλληνες αντιφά. Στο κείμενο της συγκεκριμένης αφίσας ξεχωρίζουμε δύο πράγματα:  Continue reading →