Skanderbeg: Η Αλβανική μεραρχία SS – Πολεμούσαν και έσπερναν το θάνατο για τον Α. Χίτλερ

Σε όλες τις κατακτημένες περιοχές οι Γερμανοί συνέλεξαν ένοπλα τμήματα και μονάδες κατά κύριο λόγο για την καταπολέμηση των παρτιζάνων. Ένα από τα χειρότερα ήταν η 1η Αλβανική Μεραρχία…

H Αλβανία κατελήφθη από τους Ιταλούς τον Απρίλιο του 1939. Μετά την κατάληψη Ελλάδας και Γιουγκοσλαβίας η ιταλική Αλβανία επεκτάθηκε εδαφικά περιλαμβάνοντας ακόμα και το Κόσσοβο, πραγματοποιώντας το όνειρο των Αλβανών εθνικιστών για τη «Μεγάλη Αλβανία».

Οι Αλβανοί, υπό την προστασία των Ιταλών, άρχισαν τις σφαγές Ελλήνων, Σέρβων και Μαυροβούνιων. Σταδιακά στο Κόσσοβο, ειδικά, σύντομα ο σερβικός πληθυσμός είχε είτε εκδιωχθεί, είτε πεθάνει. Μετά την ιταλική συνθηκολόγηση, το 1943, οι Γερμανοί πήραν υπό την προστασία τους, τους Αλβανούς που συνεργάζονταν με τους Ιταλούς και ειδικά την “Μπάλι Κομπετάρ”, την αλβανική «πολιτοφυλακή» που ευθύνεται για χιλιάδες θανάτους. Continue reading →

Αποτροπή με απειλή γενικευμένης σύρραξης το δόγμα του Ανδρέα

Βαγγέλης Γεωργίου

Δύο από τους ισχυρότερους άνδρες της άμυνας των ΗΠΑ στέκονται πάνω από έναν χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου. Τον Φεβρουάριο του 1985, στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων του Κογκρέσου, ο υπουργός Άμυνας Caspar Weinberger δείχνει στον στρατηγό John Vessey έναν εξαιρετικά «απλοποιημένο» χάρτη της περιοχής δίχως να υπάρχουν τα νησιά του Αιγαίου. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα έμπαιναν στον κόπο να δείξουν και τον ιδιοκτήτη τους. Η αμφισβήτηση της ελληνικότητας των νήσων ήταν φανερή. Ωστόσο, στην Αθήνα τα αντανακλαστικά της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής θα λειτουργούσαν πολύ διαφορετικά απ’ ότι στο παρελθόν. Μέσα από αδημοσίευτα αρχεία του υπουργείου Εξωτερικών, φαίνεται Τούρκοι και Αμερικανοί αντιμετώπισαν μια άλλου είδους ελληνική ηγεσία.

Οι Δυτικοί είχαν ηρεμήσει μετά την επανένταξη της Ελλάδος στο ΝΑΤΟ το 1980. Η αμφιλεγόμενη δέσμευση του Έλληνα υπουργού Εθνικής Άμυνας Ευάγγελου Αβέρωφ ότι «το Αιγαίο, στο οποίο έχουμε μερικές διαφορές με την Τουρκία, πρέπει να μας ενώνει [Έλληνες και Τούρκους] και όχι να μας χωρίζει» είχε χαρίσει ένα ωραίο χαμόγελο στον Γ.Γ. ΝΑΤΟ. Ήταν η εποχή που οι ελληνικές κυβερνήσεις φρόντιζαν «να δημιουργηθεί κατάλληλα στην τουρκική πλευρά η ελπίδα ότι σε κάποια δεδομένη στιγμή μπορεί να συζητήσωμε (..) οποιαδήποτε χάραξη οριοθετικής γραμμής» (Κωνσταντίνος Καραμανλής, Αρχείο Γεγονότα & Κείμενα, τ.11). Continue reading →

Σκάστε, καινούργιοι

 

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

Σχόλιο : Κάποιος πρέπει να μεταφράσει και να το στείλει στον τουρκικό τύπο απέναντι.

Η τουρκική επιθετικότητα που κορυφώνεται τις τελευταίες βδομάδες δεν έχει χτιστεί επάνω στις απαιτήσεις της γειτονικής χώρας.

Έχει χτιστεί πέτρα-πέτρα πάνω στη διαρκή υποχώρηση της ελληνικότητας.

Όχι πάνω στη στρατιωτική ικανότητα των παραταγμένων δυνάμεων.

Αλλά, πάνω στη διαρκή παραίτηση της Ελλάδας από την ιστορία της.

Όταν ο Έρντοαν μιλάει με θράσος για γαλάζια πατρίδα, αναφερόμενος στο Αιγαίο, ξέρει ότι κανείς δεν θα του απαντήσει ότι η δική του πατρίδα δεν είναι γαλάζια, αλλά κόκκινη.

Από τις στέπες της Μογγολίας. Continue reading →

Η αδικημένη νικήτρια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου

German–Turkish Treaty of Friendship

German–Turkish Treaty of Friendship

ΜΑΡΚΟΣ ΤΡΟΥΛΗΣ

Η Τουρκία είναι μία εκ των «νικητριών χωρών» του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, εισερχόμενη τον Φεβρουάριο του 1945, μόλις δύο μήνες πριν από την οριστική λήξη του. Η αναίμακτη αυτή συμμετοχή είχε ως αποτέλεσμα αφενός να λάβει μερίδιο της αμερικανικής βοήθειας μετά τον πόλεμο, αφετέρου να θεωρεί εαυτήν –διά στόματος Αχμέτ Νταβούτογλου– αδικημένη επειδή δεν προσάρτησε τα Δωδεκάνησα.

Η επόμενη ημέρα της Συνθήκης της Λοζάνης βρήκε τη νεοϊδρυόμενη Α΄ Τουρκική Δημοκρατία απολύτως καθημαγμένη.

Τα κεμαλικά στρατεύματα είχαν καταφέρει μεγάλη νίκη στο πεδίο της μάχης, αλλά το κόστος υπήρξε τεράστιο, με τις επιπτώσεις εκείνων των γεγονότων να είναι εμφανείς έως και σήμερα.

Η οικονομία ήταν καταστραμμένη, η γραφειοκρατία ανύπαρκτη, και κυρίως η ανθρωπολογία απολύτως κατακερματισμένη, με την αίσθηση του ανήκειν σε μια κοινή εθνική ταυτότητα να αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση των επόμενων ετών. Continue reading →

Ξαναγράφει την Ιστορία της η Αλβανία του Ράμα: Αγιογραφία για συνεργάτη των Ναζί

Η έκφραση «την ιστορία τη γράφουν οι νικητές» είναι τόσο αόριστη, ώστε να μπορεί ταυτόχρονα να ερμηνεύεται με διαμετρικά αντίθετο τρόπο. Ανάλογα με το τι σημαίνει η λέξη «ιστορία» και για ποια ιστορία μιλούμε, ανάλογα με το τι σημαίνει «νικητές» και για τι είδους νίκη μιλούμε. Διότι και πολλές ιστορίες για την ίδια εποχή υπάρχουν, αλλά έχουμε και νικητές που αργότερα ηττήθηκαν.

Του Αθανάσιου Γκότοβου

Την ιστορία τη γράφουν συγγραφείς που, ανάλογα με τις πληροφορίες που διαθέτουν, τη μεθοδολογία άντλησης και διαχείρισης αυτών των πληροφοριών, αλλά κυρίως ανάλογα με το αν η προσπάθειά τους εντάσσεται ή όχι σε κάποιο πολιτικο-ιδεολογικό «συγκείμενο», παράγουν συγκεκριμένες ή αόριστες, ακριβείς ή ανακριβείς, ελλιπείς ή πλήρεις, πολιτικά επιθυμητές ή ρεαλιστικές, ιδεολογικά εξαρτημένες ή ανεξάρτητες απεικονίσεις της ιστορικής πραγματικότητας.

Ορισμένες από αυτές τις «ιστορίες», λόγω της εργαλειακής τους χρησιμότητας και όχι λόγω της ακρίβειας ή της ποιότητάς τους, υιοθετούνται – όταν δεν γράφονται κατά παραγγελία – από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και μέσω της εκπαίδευσης και των λοιπών μηχανισμών «διαφώτισης» διοχετεύονται στο ευρύ κοινό και γίνονται η «επίσημη ιστορία». Continue reading →

Κυνικό ιστορικό ψέμα οι «τρεις Μακεδονίες»

Γράφει ο ιστορικός ερευνητής  και συγγραφέας  Γιώργος Ρωμανός

Βάσει σφυγμομετρήσεων οι Έλληνες είναι κατά 80% αντίθετοι στο να παραδοθεί το όνομα Μακεδονία στους Σκοπιανούς. Έτσι, κατάπληκτος ο λαός άκουσε τον κ. Τσίπρα να ταυτίζεται απόλυτα με τον υπουργό Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Νίκολα Ντιμιτρόφ, ο οποίος το Σάββατο, 06 Ιανουαρίου 2018, είπε στο ελληνικό CNN και σε πολλά άλλα μέσα, ότι: «Η Μακεδονία δεν ανήκει αποκλειστικά στην Ελλάδα ή στην «Μακεδονία» διότι πρόκειται για μεγάλη γεωγραφική περιοχή.» Την ίδια θέση εξέφρασαν επίμονα ο κ. Μπουτάρης και η κ. Ντ. Μπακογιάννη φτάνοντας στο σημείο να δώσουν και ποσοστά των «3 Μακεδονιών», οι οποίες δήθεν ανήκουν κατά 51% στην Ελλάδα, 37% στην πρώην Γιουγκοσλαβία και το υπόλοιπο στη Βουλγαρία. Στις …«3 Μακεδονίες» επανήλθε και ο κ. Τσίπρας, λέγοντας επί λέξη, ότι «κανένας δεν διαθέτει την αποκλειστικότητα της Μακεδονίας», συμφωνώντας απόλυτα με τον Σκοπιανό πρωθυπουργό. Ο κ. Νίμιτς, ως δήθεν αμερόληπτος «μεσολαβητής», αλλά… υπέρ των Σκοπίων, κατέθεσε 5 προτάσεις ονομάτων που και οι 5 περιέχουν τον όρο Μακεδονία! Ούτε μία με το όνομα Βαρντάρτσκα, το οποίο ήταν και το προηγούμενο όνομα της χώρας των Σκοπιανών, ή καταχρηστικά… το επί 1000 χρόνια όνομα της περιοχής Σκοπίων το οποίο ήταν Δαρδανία, γιατί ούτε Δάρδανοι είναι, ή έστω και της γειτονικής προς νότο αρχαίας Παιονίας. Καμία εναλλακτική για την Ελλάδα ο κ. Νίμιτς. Continue reading →

«Ακρωτηριάζουν» ιστορικά την Ελλάδα και την αποκόπτουν από την Μακεδονία και Θράκη

Οι αρχαιολογικές ανασκαφές στη χερσόνησο Taman, στη νοτιοδυτική Ρωσία και στις βόρειες ακτές της Μαύρης Θάλασσας έφεραν στο φως μία αρχαία κορινθιακή περικεφαλαία, σε αρκετά καλή κατάσταση. Aνήκει σε ομάδα της ελληνικής αποικίας Ερμώνασσα, και χρονολογείται στο πρώτο τέταρτο του 5ου αιώνα π.Χ. Δίπλα της υπήρχαν μεταξύ άλλων ένας αμφορέας και δύο σκελετοί. Continue reading →

Ατιμώρητες οι τουρκικές αγυρτίες

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κόλμερ 

Δεν πάει πολύς καιρός, που κράτη συμπεριφερόμενα ως αγύρτες (Rogue State) επέσυραν κυρώσεις από την διεθνή κοινότητα αρχών. Προπολεμικό παράδειγμα η Ιταλία όταν εισέβαλε και κατέκτησε την Αβησσυνία, εκπεσθείσα από την (τότε) Κοινωνία των Εθνών. Οι τουρκικές αγυρτίες, ωστόσο, παραμένουν ατιμώρητες.

Μεταπολεμικώς, τα Ηνωμένα Έθνη καθιέρωσαν κανόνες δικαίου επί τη παραβάσει των οποίων ναι μεν καταδικάζονται οι δράστες αλλά δεν εκπίπτουν του διεθνούς οργανισμού, με την σκέψιν ότι είναι προτιμότερο να πιέζονται εντός αυτού, παρά να επηρεάζονται εκτός. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά: Το εφεύρημα του Τίτο περί «Μακεδονίας» το 1947, η συμμαχία κρατών εναντίον της Βορείου Κορέας που εισέβαλε στην Νότιο το 1952, ο διεθνής αποκλεισμός της Ροδεσίας και η Νότιος Αφρική με τον φυλετικό διαχωρισμό (Άπαρτχαϊντ) κλπ. κλπ. Continue reading →

Η κατασκευή τουρκικής έθνικ μουσικής

Γράφει ο Νίκος Μιχαηλίδης  

Με την κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας ιδρύθηκε “εθνικό” τουρκικό κράτος στη Μικρά Ασία από τα απομεινάρια του οθωμανικού στρατού και υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ. Όμως, η εκ των άνω συγκρότηση έθνους-κράτους και η επιβολή του σε έναν ετερόκλητο πληθυσμό υπήρξε εξαιρετικά περίπλοκη υπόθεση.

Οι ιθύνουσες ομάδες της εποχής βρέθηκαν αντιμέτωπες με ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Έπρεπε να αφομοιώσουν πολλές διαφορετικές θρησκευτικές, αλλά κυρίως εθνοτικές ομάδες, με βάση το ιδεολόγημα της εν πολλοίς επινοημένης τουρκικής εθνικής ταυτότητας. Έτσι, μετά το 1923, με πολιτικές βίαιης καταστολής, αλλά και πρακτικών γλωσσικής και πολιτισμικής αφομοίωσης, μέσω της εκπαίδευσης και της προπαγάνδας που διήρκεσε για δεκαετίες, οι πολύγλωσσοι πληθυσμοί της Μικράς Ασίας μετατράπηκαν σταδιακά και μερικώς σε «Τούρκους εθνικιστές». Continue reading →